Bir sevda türküsüdür. İlçenin Öte Geçe mevkiinde çok eskiden askerler(müfreze) otururmuş. Askerlerin içinden birisi ilçeden bir kıza sevdalanır. Rivayete göre kız da askere sevdalanır. Fakat asker evlidir. Kız bunu duyunca sevdasından vazgeçer. Bunun üzerine şu türkü söylenir ;

Öte Geçenin buludu
Beri geçeyi bürüdü
Kız memelerinin kilidi
Anahtar bendedir bende.

Askerin bu dörtlüğüne kız şu cevabı verir;

Oy yandan yandan
Severim seni candan
Seversen güzeli sev
Çekme çirkin kahrını
Çekme çirkin nazını

Asker ise şöyle devam eder;

Öte Geçe'ye geçemem
Atlara yonca biçemem
Sen benden geçtin ama
Ben senden geçemem.

Yine kız şu cevabı verir

Oy yandan yandan
Severim seni candan
İki can bir sevilmez
Ya ondan geç ya benden

BİSMİLLAHİRRAHMANİRRAHİM

Yeter artık bu hasretlik
Aşk ile olan halvetim
Sana gelmektir niyetim
Daha dönmem ben Şeyran'e

Kabul eyle ümmetini
Alsın pirinden himmetini
Ver bakayım cennetini
Daha dönmem ben Şeyran'e

Erdim Şefaat karına
Kabul edip ol yanına
Misafirim Osman'ına
Daha dönmem ben Şeyran'e

Yüzüm sürdüm eşiğine
Sen sahip ol aşığına
İlticam var böyle sana
Daha dönmem ben Şeyran'e

Fani dünyada daraldım
Hasretin ile bunaldım
İlticayı sana kıldım
Daha dönmem ben Şeyran'e

Burada tamam olsun ömrüm
Vuslat olsun hem bu günüm
Sultanıma gider gönlüm
Daha dönmem ben Şeyran'e

Rusya'ya çalışmaya giden bir kişi Giresun üzerinden ilçeye gelirken yolu eşkıyalar tarafından kesilerek parası alınır ve öldürülür. Bunun üzerine türkü söylenir;

Sör Rusya'da ömrün söküldü
Şu Şiran'a geldim belim büküldü
Kalur'un önünde kanım döküldü

Aman arkadaşlar beni dolaştırın
Perişanım çocuklarıma ulaştırın

Ben de Tamara'da tutuldum derde
Kırıldı kanadım kaldım bu yerde
Gözümün önüne çekildi perde

Aman arkadaşlar beni dolaştırın
Perişanım çocuklarıma ulaştırın

Ben de Babacan'a gizlice düştüm
Bu derdin elinden sarardım geçtim
Ecel şerbetini yollarda içtim

Aman arkadaşlar beni dolaştırın
Perişanım çocuklarıma ulaştırın

Yıllar önce ilçede iki genç evlenir. Evlendikten bir kaç ay sonra delikanlı gurbet yoluna düşer, gurbet elinde bir iftiraya uğrar düşer hapishaneye. Yıllarca yattıktan sonra saçı sakalı ağarmış olarak çıkar hapishaneden tutar köyünün yolunu. Ama aklından yamuklusu çıkmaz o erin. Acep yamuklusu duruyor mu yoksa başka birisi ile mi evlendi? Köy yoluna koyulur varınca köye yamuklusunun koynunda bir delikanlı yatıyor. Ne bilsin kendi oğlu olduğunu. Bari der karnımı doyurayım da yine çekip gidem gurbet ellere ve şu türküyü söylemeye başlar.

Aşağıdan gelir tatar
Kamçısını atar tutar
Garip olan nerede yatar
Kondur beni allı gelin

GELİN

Aşağıdan gelir tatar
Kamçısını atar tutar
Garip olan handa yatar
Konduramam yiğit seni

YOLCU

Sabah oldu tandır gelin
Kalk ataşı yandır gelin
Koynunda yatan yiğit
Senin neyindir gelin

GELİN

Sabah oldu tandırmışım
Ben ataşı yandırmışım
Koynumda yatan yiğidi
Ben memeden emzirmişim

Bu ağıt Çamlıca Köyünden derlenmiştir.

Çamlıca Köyü'nde iki genç nişanlanır, daha sonra genç askere gider, geride bıraktığı nişanlısı su almak için bir kış günü gecenin soğuğunda köyün dışındaki su kaynağına gider. Fakat kurtlar gelini yakalar ve gelini yerler. Gelinden geriye sadece testinin boğazına sıkı sıkı sarılmış bir kınalı el bulunur. Bunun üzerine şu ağıt yakılır;
 

Canavarlar ormanlıktan aşıyor
Gelinin testisi dolmuş taşıyor
Bu nasıl kader Allah'ım aklım şaşıyor

Yedi canavarlar allı gelini
Yedi de bir tek koydu elini

Kaynatası der ki gelin gelmedi
Kaynanası der ki daha testisi dolmadı
Tomurcuk olup gül vermedi

Yedi canavarlar allı gelini
Yedi de bir tek koydu elini

Çıkayım dağlara da dağlar daldadır
Başım yastık da gözüm yoldadır
Kimse bilmez gönlüm ne haldedir

Yedi canavarlar allı gelini
Yedi de bir tek koydu elini

Başına dağlar yıkılsın başına
Beni kınayanların gelsin başına
Zehir katılsın ekmeğine aşına

Yedi canavarlar allı gelini
Yedi de bir tek koydu elini

Kutuda kara biber oy oy
Küsmüş gurbete gider oy oy
Küsmesin gam yemem oy oy
Sılasını terk eder oy oy

Yük içinde bulgurum oy oy
Ela göze vurgunum oy oy
Bana eller sarılsın oy oy
Ben bir zalime vurgunum oy oy

Teşti suya daldırdım oy oy
Doldu diye kaldırdım oy oy
Ben o yarin aklına oy oy
Su yolunda kandırdım oy oy

Karşıdan kara kazan oy oy
Kazancı beni kazan oy oy
Babam sana kız vermez oy oy
Git para kazan oy oy

Sonu sana gelmez eyu.
Bozuk çıkar dostun soyu
Vişne iken kiraz olur.

Dostunu bul bana göster
Dostun seni çokça sever
Her gün senden yemek ister
Revan yolun şiraz olur.

Eğer ister isen mihnet
Çekeyim der isen zahmet
Dostlarına eyle hürmet
Yoksa adın yobaz olur.

Yaptığını önce düşün
Fikrinle eyle bütün
Düşünmezsen güçtür işin
Elindeki kırık saz olur.

Okudum harfini buldum
Hakka giden yolu sordum
Öğrenip ustası oldum
Böyle usta az olur

Mustafa TUĞ

Seydibaba etrafında derlenmiş olan bu hikayenin rivayetine göre çok eski zamanlarda bir delikanlı çobanlık yapmaktadır. Çoban amcasının kızı Sedefler nişanlanır. Her gün  alır sürüsünü alır kavalını başlar sevgisini Sedefe anlatmaya.... Günlerden bir gün haramiler çobanı yakalar köpeğini öldürürler. Çobanı da öldüreceklerdir. Çoban haramilerden son bir istekte bulunur. Kavalımı çalıyım sonra öldürün beni öldürün der. İzin verirler alır kavalını nişanlısına seslenmeye başlar. Şöyle seslenir;

Emim kızı Sedef Sedef
Sizden oldu bize meded
Haramiler bizi bastı
Kara köpek kanlar kustu
Sizden olsun bize meded

Sedef kavalın sesini duyunca nişanlısının başına gelenleri anlar ve köylüye haber verir. Nişanlısını kurtarırlar.

Batağa taş atma batarda gider
Irağa kız verme yiterde gider
Getirin kınasını ağlasın anasını
Anamı anamı benim anamı
Çarşamba günü yakın kınamı

Bir dal reyhanım, bir dal biberim
Akşam misafirim, sabah giderim
Anamı anamı benim anamı
Çarşamba günü yakın kınamı

Çarşafım iki kattan
İn kız düşersin attan
Alır giderim seni
Korkarım hükümetten

Hükümet ne diyecek
Beş on para yiyecek

Enişte paparamız
Ayrı gezer aramız
Arttı gitti artık
Yürekteki yaramız

Ormandadır babası
Elindedir yabası
Kızı deli olanda
Ne halt etsin babası

Ayrıldığım günden beru, şeyda gönül kan ağlıyor,
Duydum içimde bir seda, Baktım coşan can ağlıyor.
Bir derbeder olmuş gönül, Mecnun gibi Leyla arar,
Bezmi ezel ahengini andıkça yaran ağlıyor.

Firkat gözü görmez ider, Vuslat açar kör gözleri
Yusuf için kan ağlayan, Yakup Kenan ağlıyor.
Şeyda gönül bir sen misin vuslat için ah eyleyen,
Makberde ruhu inleyen binlerce kurban ağlıyor.

Tahrik ider aşkın eli, baran olur göz yaşları,
Bir cezbe-i rahman ile manada hayvan ağlıyor.
Gafil değil yad eyliyor Mevla'sını Hep masi-va,
Hayvan değil camid bile ol hüsne hayran ağlıyor.

Mevla'sının haletidir med ve cezr alemleri,
Yandan yana raksan olan deryayı umman ağlıyor.
Ahmed nedir ahın senin, bir dilbere aşık mısın,
Canlar yakan feryadını duymuşta ŞİRAN ağlıyor.

Ahmed Şirani