Ülkemizin her köşesinde olduğu gibi ilçemizde de asker uğurlama büyük bir coşku ve tatlı bir hüzün ile olmaktadır. Asker olacak genç 1 hafta önceden başlayarak bütün yakınlarını ziyaret ederek askere gideceği günü yakınlarına söyler. Askerin gideceği gün tüm akraba ve yakınlar asker evi eşrafında toplanırlar. Bayraklarla şehir içinde davul zurna ile konvoy oluşturarak bir bakıma elveda turu atarlar. Evde erkekler askerlikle ilgili nasihatte bulunurlar. Birazda askerliklerinden bahsederler. Askerin anne ve varsa kız kardeşleri ise hüzünlü bir şekilde askerin eşyalarını toplarlar.

Tabi asker olacak kişi de belli etmese de ailesinden uzun boylu bir ayrılığın hüznünü içine saklar. Asker yolculuğa başlamadan önce yakınlar tarafından harçlıklarını ve güzel dualarını alarak yolculuğa gönderilir. Şu güzel şeyi de eklemek isterim ki; asker otobüse binince baba asker gidince ağlamaya başlar , zaten ana yüreği bunları hiç beklemez anne asker gitmeden ağlar. Askere gidecek ve askerde bulunan tüm delikanlı askerlere Allah'tan hayırlı teskereler dilerim.

Cenaze törenleri İslam kurallara göre yapılmaktadır. Cenaze haberi alındığı zaman herkes bir görev almak amacı ile cenaze evine koşar. Cenaze sahiplerine teselli olmak isterler. Cenaze yıkanıp kaldırıldıktan sonra herkes cenaze sahiplerine başsağlığına gider. Bir hafta süre ile cenaze evine komşu ve yakınlardan yemek götürülür. Bazı köylerde cenaze kaldırıldığı gün ölenin ruhu için yemek verilir. Köylerimizin genelinde ise et kemikten ayrılır inancı cenazenin 52. günü yemek verilir. Eskiden cenaze hemen kaldırılamaz o gece beklerse sabaha kadar cenazenin başında nöbet tutulurdu. Günümüzde ise genellikle morg kullanılmaktadır. Allah'tan ölenlerimize rahmet diliyorum.

6 Mayısta yapılan hıdrellez baharın gelmesiyle kutlanan bir bahar bayramıdır. Hızır ile İlyas'ın buluştukları gün inancı ile tüm ilçe ve bazı köylerde kutlanan bu bayramda hiç kimse iş yapmaz. Kırlarda pikniğe gidilir. Gün boyunca eğlenilir. İş yapınca uğursuzluk getireceğine inanılır. Fakat bu inanışın doğruluğu şuan için pek geçerli sayılmaz. İşiniz varsa çalışmanızı tavsiye ederim.

Nazar inancı ilçemizde çok yaygın olmakla beraber bu inancın varlığı da dinimizde belirtilmektedir. Bu inanışı abartmak dinimizce hoş görülmeyen bir davranıştır. Genellikte insanlardan daha çok hayvanların nazara geldiğine inanılır. Arıdan ineğe, insandan arabaya kadar her şeyin nazar alacağına inanılır. Yalnız şunu söylemeliyim ki malımız için tedbir almayıp malımıza zarar geldiğinde nazardan zarar geldiğini düşünürüz. Nazarın varlığı doğrudur fakat düşündüğümüz aptallıktır. Nazarın bir diğer adı da göz değmesidir. Göz değmemesi için Maşallah denmeli. Birisi seni methettiği zaman kıçın kaşınması gerekirmiş, Muska yaptırılması ve kurşun döktürülmesi nazarı götürürmüş. Muska hakkında yorum yapamam ama kıçın kaşınması bana biraz saçma geliyor. Bu yazıyı okuyanlara MAŞALLAH gözlerinize sağlık diyorum.

Sünnet ve kirvelik günümüzde eskisi gibi değil sade bir şekilde yapılmaktadır. İlçemizde çok fazla sayıda köy bulunduğundan dolayı bu geleneklerimiz hala bazı köylerimizde sürmektedir. Sünnet düğününün yapılacağı gün oğlanın babası bir koç alarak kirvesini düğüne çağırır. Koçu alan kirve koçun yanına bir koç daha katarak düğüne gelir. Bu koçlar kesilerek düğüne gelen misafire ikram edilir. Sünnet yapıldıktan sonra çocuklar iyileşince kirve döşek kaldırmaya gelir. Yine çocuklar kazasız belasız iyi oldular diye çeşitli hediyelerle kirvelerini ziyaret ederlerdi. Kirveler arasındaki bağ öyle kuvvetliydi ki kirveler kardeş olduklarından kirve çocukları birbirleriyle evlenmezlerdi.
Sünnet artık modern olarak hastanelerimizde yapılmaktadır.

Yağmur yağmadığı zaman ilçede evliyalarla yağmur duasına çıkılırdı. Yağmur duasına çıkmadan önce ilçede gönüllü olarak para toplanır toplanan para ile bir kurban alınırdı. Kurban kesilerek suyu ile pilav yapılıp gelenlere ikram edilerek dua yapılırdı. Yağmur duası ise bilindiği gibi yapılır ve dualar edilirdi.

İlçede yayla göçlere de mazideki yerini almıştır. Günümüzde hemen hemen yapılmayan yayla göçlerinin ilçemiz kültüründe önemli bir yeri bulunmaktadır. Geçmişte kışlak, yaylak, mezra ve oba olarak adlandırılan yer isimleri günümüzde unutulmuş olup ağızlarda anılmaz olmuştur. Eskiden ilçe halkı peynir ve yağ gibi kışlık yiyeceklerini hazırlamak için Tarsun ve Çimen Dağları'nda bulunan soğuk sulu serin yaylalara giderlerdi. Haziranın 15'nden sonra göç hazırlıklarına başlanarak kağnı arabaları ile yaylanın tozlu yollarına düşülürdü. Her köyün kendine ait bir yaylası vardı. Ayrıca eskiden gurbet dendiği zaman yayla hayatı akla gelirdi. Yaylalara gidişte büyük bir sevinçle birlikte sevgiliden ayrılırken bir miktarda hüzün vardı. Söylenen türküler, yakılan ağıtlar hep bu ayrılıklar üzerine idi. Günümüzde ise yayla hayatından geriye sadece o güzel ağıtlar kalmıştır.